DELTA VENICUTF00 / Rękawice niepowlekane, antyporowate, poziom F - niebiesko-białe 11

Rękawice niepowlekane, antyporowate klasy F, łączące w sobie komfort i elastyczność, idealne dla przemysłu spożywczego.

Idealne dopasowanie, dzięki któremu użytkownik nie odczuwa dyskomfortu w nadgarstku podczas długotrwałego użytkowania. Rękawica nadająca się do prania, wielokrotnego użytku. Zmniejsza pocenie się dzięki bardzo dobrej oddychalności. Testy przeprowadzone przed i po praniu: wydajność pozostała niezmieniona. Nadaje się do kontaktu z żywnością. Bardzo lekki, zapewniający optymalną manewrowość.

• Typ produktu
  
  • Zestaw rękawiczek: Rękawica dziana bez obróbki powierzchniowej
• Tworzywo
  
  • Włókno: HDPE - Włókno stalowe
• Standard
  • EN 388 - 2 X 4 XF
    • EN388 : ISO 23 388 OCHRONA PRZED USZKODZENIAMI MECHANICZNYMI
      Norma EN388 ma zastosowanie do oceny odporności fizycznej i mechanicznej na ścieranie, przecięcie, przebicie i rozdarcie wszystkich typów rękawic ochronnych. Począwszy od wersji tej normy z 2016 r. w tym miejscu zamieszczane są nowe parametry opcjonalne.
      Ochrona przed uderzeniami w okolicy śródręcza (kości śródręcza): jeżeli te parametry są wymagane, tutaj podano oznaczenie „P”.
      Ochrona przed przecięciem ostrzem, 2 metody testowe:
      EN388 6.2.: Przed niskim i średnim ryzykiem skaleczeń. Do tego celu używa się ostrza okrągłego, na które wywierana jest stała siła 5 N. Ostrze przesuwa się od przodu do tyłu, aż do momentu przecięcia próbki. Dokonuje się pomiaru liczby wykonanych cykli i na tej podstawie określa się odpowiedni poziom ochrony.
      EN ISO 13997: W przypadku materiałów, które tępią ostrze podczas badania EN388 6.2, a także w przypadku materiałów szczególnie odpornych: ze względu na zwiększone ryzyko przecięcia. Ostrze przeciąga się po próbce testowej na określonym odcinku 20 mm z siłą nacisku 2 N, a następnie test powtarza się ze zwiększającą się siłą, aż do osiągnięcia siły niezbędnej do przecięcia próbki. Właściwy poziom ochrony ustala się na podstawie siły niezbędnej do przecięcia próbki. Metoda ta sprawdza się w praktyce częściej, gdy istnieje większe ryzyko skaleczenia.