Rękawice z ochroną mechaniczną, nieprzepuszczalne do połowy grzbietu dłoni, zapewniające bardzo dobrą chwytność przedmiotów, idealne do pracy w środowisku z obecnością oleju.
Idealne dopasowanie, dzięki któremu użytkownik nie odczuwa dyskomfortu w nadgarstku podczas długotrwałego użytkowania. Nitryl pozwala na całkowite wyeliminowanie ryzyka wystąpienia alergii u użytkownika. Powłoka nitrylowa pozwala osobom pracującym w środowiskach zaolejonych/tłustych na bardzo pewny chwyt przedmiotów.
- Typ produktu
- Zestaw rękawiczek: Rękawiczki dziane powlekane
- Tworzywo
- Materiał wykończeniowy: Nitryl
- Impregnacja powierzchni: Gładka - Teksturowana klejąca
- Tekstura powłoki: Piana
- Włókno: Poliester - Spandex
- Poziom zanurzenia: Zanurzona pięść
- Ilość zanurzeń: Jedno zanurzenie
- Materiał kropek: Kropki nitrylowe
- Pojęcie
- Wymiary: 15
- Kolejna zaleta: Zasięg - przepuszczalność
- Standard
- PN-EN 388 4 1 2 1 X
- EN388 : ISO 23 388 OCHRONA PRZED USZKODZENIAMI MECHANICZNYMI
Norma EN388 ma zastosowanie do oceny odporności fizycznej i mechanicznej na ścieranie, przecięcie, przebicie i rozdarcie wszystkich typów rękawic ochronnych. Począwszy od wersji tej normy z 2016 r. w tym miejscu zamieszczane są nowe parametry opcjonalne.
Ochrona przed uderzeniami w okolicy śródręcza (kości śródręcza): jeżeli te parametry są wymagane, tutaj podano oznaczenie „P”.
Ochrona przed przecięciem ostrzem, 2 metody testowe:
EN388 6.2.: Przed niskim i średnim ryzykiem skaleczeń. Do tego celu używa się ostrza okrągłego, na które wywierana jest stała siła o wartości 5 N. Ostrze przesuwa się od przodu do tyłu, aż do momentu przecięcia próbki. Dokonuje się pomiaru liczby wykonanych cykli i na tej podstawie określa się odpowiedni poziom ochrony.
EN ISO 13997: W przypadku materiałów, które tępią ostrze podczas badania EN388 6.2, a także w przypadku materiałów szczególnie odpornych: ze względu na zwiększone ryzyko przecięcia. Ostrze przeciąga się po próbce testowej na określonym odcinku 20 mm z siłą nacisku 2 N, a następnie test powtarza się ze zwiększającą się siłą, aż do osiągnięcia siły niezbędnej do przecięcia próbki. Właściwy poziom ochrony ustala się na podstawie siły niezbędnej do przecięcia próbki. Metoda ta sprawdza się w praktyce częściej, gdy istnieje większe ryzyko skaleczenia.
